W tym roku Childish Gambino wypuścił teledysk do This is America, Rosja z Chorwacją dostarczyli najlepszy mecz mistrzostw świata w piłce nożnej, a Unia Europejska wkurzyła wszystkich wprowadzając RODO.
Filmowo to rok tańczenia – po narkotykach (Climax), helikopterami (Fallout) i na tle zachodzącego słońca (Płomienie), oglądania piekła (Dom, który zbudował Jack), finałowego rapu w Oślepionych, fenomenalnych zdjęć w Zimnej wojnie, nowatorskiej formy Searching, Roberta Więckiewicza i Olgierda Łukaszewicza w Jak pies z kotem, Charlize Theron w Tully oraz poznawania Freda Rogersa przez widownię spoza USA (Won’t You Be My Neighbor?).
Zmarli m.in. Stan Lee (1922), Nicolas Roeg (1928), Kazimierz Kutz (1929), Miloš Forman (1932), Isao Takahata (1936), Burt Reynolds (1936), Antoni Krauze (1940), Bernardo Bertolucci (1941), David Ogden Stiers (1942), Stephen Hawking (1942), Aretha Franklin (1942), Penny Marshall (1943), Piotr Szulkin (1950) i Jóhann Jóhannsson (1969).
FILMY
SERIALE
- Atlanta – sezon I
- Ray Donovan – sezon VI
- Nie ma jak w rodzinie – sezon III
- Making a Murderer – sezon II
- iZombie – sezon IV
- BoJack – sezon V
- Nawiedzony dom na wzgórzu – miniserial
- Westworld – sezon II
- Cobra Kai – sezon I
- Kidding – sezon I
- Ucieczka z Dannemory – miniserial
- Everything Sucks! – sezon I
- Zadzwoń do Saula – sezon IV
- Archer – sezon IX
- Miasteczko South Park – sezon XXII
- Final Space – sezon I
- Castle Rock – sezon I
- Obsesja Eve – sezon I
- The Affair – sezon IV
- Barry – sezon I
- Ślepnąc od świateł – miniserial
- 1983 – miniserial
- Seven Seconds – miniserial
- The Kominsky Method – sezon I
- Sacred Games – sezon I
- Who Is America? – sezon I
- Bardzo dziki kraj – miniserial
★★★
Nie jest dobry w robieniu tego, co robi, ale poza tym jest zajebiście. Lubię takie filmy.
Biali hetero są dziwni. Dobrze, że można oglądać filmy z wyłączonym dźwiękiem.
Druga strona wiatru („The Other Side of the Wind”)
Deklaracja, bunt, akt i kino odkryte przez mistrza na nowo. Z tym trzeba zmierzyć się samodzielnie.
Dom, który zbudował Jack („The House That Jack Built”)
Nie musiał się podobać. Jeden z tych tytułów, które są robione do siebie.
Dobrze pokazuje opiekę nad osobą chorą na Alzheimera.
Ramen. Smak wspomnień ("Ramen Teh")
Pozwala dobrze się poczuć.
Dokument o uchodźcach. Ładnie z jego strony, że stara się pokryć temat od początku do końca, ale też mówi same raczej powszechnie znane rzeczy.
Sprawna realizacja, ale brakuje historii.
Kino obojętne. Może dobre, może nie. Na pewno ma wady.
Czarne bractwo. BlacKkKlansman
Kpienie z ekstremizmu. Przyjemne w oglądaniu, ale nie zostanie w pamięci.
Dwie godziny bez reżysera na pokładzie. Zbiór scen pozbawionych celu, ale czas mile stracony.
Iniemamocni 2 („The Incredibles 2”)
Ciepła powtórka z rozrywki. Mnie wystarczy.
Arogancki i niepokojący. I całkiem zabawny.
Niedojrzali ludzie chcą być ze sobą, ale są niedojrzali. Głupi ludzie i ich głupie problemy.
Reżyser postawił na prostotę i postawienie kamery przed tragedią, nic więcej. Odradzał pójść do kina nie będę.
Zadaje dobre pytania, ale nie idzie z nimi zbyt daleko.
Zamknij się i graj na pianinie ("Shut up and play piano")
Film o jakimś śmieszku muzycznym, o którym nigdy w życiu nie słyszałem, a film zachowuje się, jakby to był ósmy cud świata.
Opresyjny montaż o komunistycznej Polsce. Chęci przeważyły nad samokontrolą i przejrzystością konstrukcji.
Mało Spielberga w Spielbergu. Efekty ładne, ale bez żadnego ciężaru. Straszny bałagan.
Całkiem barwne sceny bicia się wręcz. I stos niewykorzystanych pomysłów.
Trudna historia osobista dwóch kobiet w latach 70. Kino motywów, nie historii. Dwa razy potrafiło mi zaimponować.
Na tle współczesnej filmografii wyróżnia się odwagą w prowadzeniu narracji. Zabawny, mający potencjał.
Warto dla Nicolasa Cage'a uwalonego we krwi, uczestniczącego w pojedynku na piły mechaniczne w gęstych oparach nocnej mgły.
Film jak film. Przede wszystkim bezpieczny i niewiele więcej.
Człowiek, który zabił Don Kichota ("The Man Who Killed Don Quixote")
Muszę więc przyznać: ten tytuł istnieje. I to chyba najmilsze, co mogę rzecz.
Rewelacyjna realizacja poklatkowej opowieści, której nie będę pamiętać. Jest słodko!
Kobieta fantazjuje o lepszym związku. Miły pomysł mówiący o odwadze twórców i sprawne zamknięcie wszystkiego.
Dwoje Polaków w Norwegii jedzie za szybko i dostaje mandat na 8000 koron. Teraz są w kłopotach.
Takie polskie „Batman v Superman”. Nawet w obecnej formie ma udane momenty i nie żałuję wizyty w kinie.
★★
El Pepe: Wyjatkowe zycie („El Pepe, una vida suprema”) ★★ Jako dokument – umiarkowanie znośna robota, ale niewiele się człowiek dowiaduje o tym kraju i postaci. Jako film i nośnik ideologii – nic, co warto brać na poważnie.
https://garretreza.pl/kusturica/
Switezianka Chłopiec spotyka ładną dziewczynę i wszystko jej obiecuje. Bez zaskoczenia. https://garretreza.pl/dwa-brzegi-18/
Kronika świąteczna („The Christmas Chronicles”) Kurt Russel jako Mikołaj to dobry pomysł, ale tutaj potrzebny jest ktoś więcej niż reżyser „Angry Birds”… https://garretreza.pl/produkcje-swiateczne/
Climax Wszystko w tym filmie jest wybitne poza jego duchem. Przede wszystkim dla fanów sztuki tańca. https://garretreza.pl/climax/
Matangi/MAYA/M.I.A. Dokument o artystce muzycznej, która zaczęła mówić, że w Sri Lance dzieje się źle. Obejrzałem dokument o tym i wiem tylko, że ona tak mówiła. https://garretreza.pl/dwa-brzegi-18/
Czarna Pantera („Black Panther”) Przez godzinę nic się nie dzieje, potem przychodzi Martin Freeman i Michael B. Jordan na 10 minut, a potem film się kończy. Poważnie, to wszystko. https://garretreza.pl/avengers-3/
★
Beznadziejny scenariusz i autentycznie zła bohaterka. Nic tu nie ma sensu.
Po prostu kiepski, niewydarzony krótki metraż.
Zupa złożona z najgorszych możliwych rzeczy w zombie-horrorach. Sprawił mi jedynie przykrość.
Nie mówię, że nie jest zły – mówię, że podczas oglądania jego beznadziejność przestaje mieć znaczenie.
Czyściciele internetu ("The Cleaners")
Krzykliwy, nagłówkowy i pobieżny produkt.
Dom otwarty ("The Open House")
Jeden nietrafiony pomysł za drugim. Przynajmniej morderca zdążył kogoś zabić.
Jakby Patryk Vega tworzył w Północnej Korei, to wciąż byłoby mu wstyd stworzyć ten short.
Byłem denerwowany dla samego faktu bycia wkurzonym.