William Hanna & Joseph Barbera

William Hanna & Joseph Barbera

15 września 2021 Opinie o filmach 0

My hero of yesterday, today, and tomorrow, with many thanks for all the many cartoon friends you gave me as a child. They were all I had.” – Michael Jackson

Animation is a relief from what’s going on in the world. You get up in the morning and turn on the radio and you hear a bridge goes out in Albany, a bomb has exploded here and there’s a flood on the East Coast. Then you turn on the TV and see it all visualized. In living color, no less. Where’s the relief? That’s what we do: Provide relief in fantasy product. It’s important to make people forget what’s really happening.” – Joseph Barbara

Przekąska o północy („Midnight Snack”, 1940) ★★★★★ Tutaj się wszystko zaczęło, dlatego się gonią. Jerry jest delikatny, chce tylko zjeść, by przetrwać. Tom nie chce go tylko złapać: chce mieć nad nim władzę, wydawać mu polecenia, rządzić nim. W pewnym momencie Jerry nawet sam wraca do klatki po tym, jak Tom na niego gniewnie spotkał. Tom jest psycholem! Długo w sumie nawet czekamy na jakiś punkt kulminacyjny: głównie dręczymy Jerry’ego i oglądamy, jak Tom wpiepsza pół lodówki. To jest część wszystkich następnych przygód.

W psiej skórze („Puttin’ on the Dog”, 1944) ★★★★ Na początku widzimy plastyczność bramy, ile potrafi ona utrzymać. Więcej wstępu nie potrzebujemy, bo zaczynamy od widoku, jak Tom goni Jerry’ego. Kot i mysz, to wszystko, tylko tym razem trafili do psiarni: a tam wszystkie rodzaje psów i cudy animacji: te duże, które potrafią niczym koparka wykopać jednym ruchem drzewo, te małe i krzykliwe, te z gęstą sierścią, w której skrywają się wszelkie skarby… Jest zabawnie.

Sam na sam („Tee for Two”, 1945) ★★★★★ Tom nie jest najlepszym golfiarzem, Jerry nie jest najlepszą piłką, ale jak dodasz pszczół, to wszystko jest dużo lepsze. Jedna z moich ulubionych przygód duetu Tom & Jerry, najbardziej zabawna. Historia to nieustająca walka: najpierw on dręczy jego, potem on jego i tak się zmieniają, kto komu bardziej dowali. Plastyczność animacji jest absolutnie cudowna, okrzyk Toma po spotkaniu z pszczołami i ekscytacja Jerry’ego, że może do tego doprowadzić… To jest czysta zabawa. I chyba milion wyświetleń zajęło mi ogarnięcie, że czapka Lincolna symbolizuje zdanie sobie sprawy, że jest się ofiarą zamachu. Chyba?

Kot kręglarz („The Bowling Alley-Cat”, 1942) ★★★★ Jerry delikatny, chce się tylko bawić. Tom na pół demoniczny, na pół drań – chce mu zepsuć zabawę. A potem się ganiają – najpierw on wygrywa, potem on, a na końcu jest największe lanie. Tak lubię.

Tchórzliwy kot („Fraidy Cat”, 1942) ★★★★ Uwielbiam pomysł bycia w takim domu i słuchania audycji horrorowych. Tom też jest tego fanem, a Jerry postanawia go nastraszyć. Miłe. A widok przerażonego Toma, gdy za nim odkurzacz udaje ducha, jest pewnie najśmieszniejszym kadrem z udziałem tych zwierzaków, jaki widziałem na oczy.

Mysz na wojnie („Yankee Doodle Mouse”, 1943) ★★★★ W piwnicy trwa zabawa w fort: utrzymanie stron oraz wykorzystanie tego, co mamy pod ręką. Urzekające oraz patriotyczne, ale ma też zalety.

Kto pod kim dołki kopie („Trap Happy”, 1946) ★★★★ Kot dzwoni po kota, żeby ten mu pomógł z myszą. Przyjeżdża ekspert, który w ciągu siedmiu minut zmieni profesję – bo jak wiadomo, klient tylko przeszkadza. Zawsze i wszędzie. Mamy możliwość go odstrzelić, to na co czekać? Seria gagów, jeden za drugim, im dalej, tym lepsze, z finałowym: przeciągnięciem kota przez ścianę na rękę. Ubaw po pachy!

Koncert na cztery łapki („Cat Concerto”, 1947) ★★★★ Tom gra koncert, a Jerry okazuje się akurat mieszkać w jego instrumencie. No kto by się spodziewał. Nie zobaczyłem żartu, który warto by wyróżnić albo chociaż o nim wspomnieć – może poza tym, że najwyraźniej Tom po godzinach prowadzi drugie życie jako światowej sławy wirtuoz. Nawet nie wiem, czy ludzie klaszczą mu dlatego, że dobrze gra, czy oklaskują zwierzę grające na instrumencie. Rywalizacja z Jerrym jest konkretna, ale w tej akurat animacji chodziło o coś innego: jest ono osiągnięciem tej techniki. Naprawdę można uwierzyć, że Tom gra na pianinie.

Sobotni wieczór („Saturday Evening Puss”, 1950) ★★★ Sobota wieczór, właścicielka wychodzi, więc Tom z kolegami urządza imprezę. Robi kanapki i wspólnie z innymi kotami gra jazz, a Jerry’emu to przeszkadza. Jest zabawnie! BTW: tutaj przez ułamek sekundy widać twarzy właścicielki Toma. Taka ciekawostka…

Wujaszek Pecos („Pecos Pest”, 1955) ★★★ Animacja trochę jak horror – o zagrożeniu prześladującym Toma zawsze i wszędzie, aż do końca. Kuzyn Jerry’ego przybywa, aby ćwiczyć grę na gitarze – i wtedy czułem, że jestem trollowany. Oto włączam kreskówkę z Tomem i Jerrym, a od dwóch minut ponad oglądam mysz grającą na gitarze. Dopiero gdy struna pęka, zaczyna być zabawnie – bo w końcu kocie wąsy są idealnymi strunami, jakbyście nie wiedzieli. Jest śmiesznie!

Tchórzliwy kotek („Timid Tabby”, 1957) ★★★ Toma odwiedza kuzyn, który boi się myszy. I razem walczą z Jerrym, który po wszystkim potrzebuje terapii. Pomysł wyjściowy nie jest najlepszy, postać strachliwego kotka nie ma konsekwencji, a jej przemiana nie jest zasłużona. Żarty są skupione wokół innych motywów – Jerry goni kuzyna, dogania Toma, myśli, że to Kuzyn, jest nieostrożny, dostaje w łeb. Powtórzyć aż do punktu kulminacyjnego, gdy Tom ma cztery kończyny i dwie głowy.

William Hanna Joseph Barbera

Obecnie William Hanna & Joseph Barbara znajdują się w moim rankingu reżyserów na miejscu #64

4.3/5

Top

1. W wigilijną noc
2. Sam na sam
3. Przekąska o północy
4. Pieśń miłości
5. Tchórzliwy kot 
6. Mysz na wojnie
7. Kto pod kim dołki kopie
8. Koncert na cztery łapki
9. W psiej skórze
10. Kot kręglarz

11. Proszę o ciszę
12. Człowiek Zwany Flintstonem
13. Mysz na Manhattanie
14. Mała sierotka
15. Garnitur a la szczęściarz Sam
16. Dwaj myszkieterowie
17. Kot milioner
18. Sobotni wieczór / Saturday Evening Puss
19. Wujaszek Pecos / Pecos Pest
20. Doktor Jekyll i Mister Mysz

21. Tchórzliwy kotek / Timid Tabby
22. Kociątko
23. Poranna mysz

Ważne daty

1910 – urodziny Billa (New Mexico)

1911 – urodziny Josepha (Littly Italia, NYC)

1928 – Joseph kończy szkołę, ima się różnych prac

1929 – Disney wypuszcza The Skeleton Dance, dzięki czemu Joseph zaraża się pasją do animacji. Zaczyna się Wielki kryzys, Bill traci robotę przy budowaniu Pantages Theatre i zaczyna pracować w myjni samochodowej; sam Pantages Theatre zostanie oddany do użytku w 1932 roku i później nawet wystąpi w teledysku Michaela Jacksona

1932 – pierwsza praca Josepha przy animacji

1936 – małżeństwo Billa, będą razem do jego śmierci; jego debiut reżyserski (krótki metraż)

1937 – MGM zakłada studio poświęcone animacji, Joseph zaczyna tam pracę

1940 – powstaje Tom i Jerry, Bill użycza mu swojego krzyku, razem z Joe reżyserują

1949 – śmierć taty Billa

1956 – śmierć mamy Billa

1957 – MGM odkrywa, że taniej jest puszczać powtórki starych animacji w telewizji, niż tworzyć nowe dla kin; zamykają pododdział animacji; powstaje studio Hanna-Barbara (o kolejności decyduje rzut monetą)

1960 – ankieta pokazuje, że połowa ich widowni to dorośli ludzie; powstają Flinstonowie, pierwszy regularnie nadawany serial animowany, parodia The Honeymooners

1964 – rozwód Josepha, szybko pozna swoją drugą żonę, z którą będzie do śmierci

1967 – Studio Hanna-Barbera zostaje sprzedane, ale Bill i Joseph nadal nim rządzą

1969 – śmierć taty Josepha

1973 – śmierć mamy Josepha

1991 – Hanna-Barbara zostaje sprzedane ostatecznie, a jego założyciele pracują od teraz w roli konsultantów artystycznych

1994 – autobiografia Josepha

1996 – autobiografia Billa

2001 [90] – śmierć Billa (rak przełyku) w LA

2006 [95] – śmierć Josepha (z powodów naturalnych) w LA

2014 – śmierć żony Billa

Tytuł