Pocałunek śmierci („Kiss of Death”, 1947)

Są elementy tego tytułu, nawet dosyć istotne, które zostały zrealizowane przeciętnie, jednak to, co dobre, jest NAPRAWDĘ dobre. Podstawy fabularne obejmują opowieść o przestępcach, którzy po odsiedzeniu wyroku nie mogą znaleźć uczciwej pracy, więc zostaje im dalsza kradzież i życie na granicy ryzyka – ale to akceptują, ponieważ nic innego im nie zostaje. Policja wyciąga rękę jednak, oferując bycie wtyczką oraz świadkiem koronnym.

Czy film przekonał mnie, że protagonista nie ma innego wyboru niż kradzież? Nie. Czy wyciągnięta ręka policji w osobie Brian Donlevy przekonuje? Również nie – spodziewałem się przekrętu, ale twórcy naprawdę idą w wizję uczciwej policji, która chce pomóc i pomaga do samego końca, biorąc odpowiedzialność za swoje czyny i ich konsekwencje. Czy znalezienie przez protagonistę rodziny przekonywało? Również nie bardzo. W sumie nawet nie byłem do końca przekonany nawet do tego, że z protagonisty taki ostry przestępca. Nie są to poważne wady, po prostu nie prowadzą do angażującego seansu… Który i tak taki jest.

Powiem tak: już otwierająca scena trzyma w napięciu, kiedy winda jedzie z samego szczytu wieżowca, a związana ofiara tarmosi się z całych sił, aby sięgnąć po alarm… Uda się? Komu? Reżyseria i montaż są mistrzowskie już wtedy – a to dopiero początek. I takich sekwencji jest tutaj naprawdę sporo, dając radę zaangażować widza do końca. A trzeci akt wygrywa już na każdym polu, dając nie tylko pamiętne sekwencje pełne napięcia, ale również przestrzeń dla aktorów. Victor Mature w roli człowieka zdecydowanego, aby rozwiązać sprawę raz na zawsze – Richard Widmark w roli pierwszego Jokera w historii. Nie da się oderwać wzroku od ekranu. Ja zostałem ostatecznie kupiony i wiem, że kiedyś wrócę do seansu jeszcze raz. Fani noir oraz kryminałów, szczególnie czarno-białych, oto kolejna pozycja obowiązkowa dla was.