Kwiecień 2022

Kwiecień 2022

10 kwietnia 2022 Opinie o filmach Opinie o serialach 0

Chcę obejrzeć wszystko z 2022 roku. Jedziemy dalej...

5
Obejrzanych filmów
7
Obejrzanych seriali
4/5

Pachinko - sezon I

29 kwietnia | 8 odcinków | AppleTV

Nowa telenowela wysokobudżetowa. Lubię takie produkcje.

Losy rodzin Koreańskich w XX wieku. Kilka pokoleń, sięgające czasów pierwszej wojny aż po współczesność. Ktoś jest młody i piękny, podejmuje ważne decyzje, by w następnej scenie ze swoim wnukiem cieszyć się starością – albo chociaż stawiać czoła nowemu dniu pomimo wieku emerytalnego. Płaszczyzny czasowe są luźne, a wątków i poszczególnych bohaterów jest całkiem dużo. Twórcy zrobili wiele, aby zachować przejrzystość narracji i klarowność fabularną, ale ze strony widza też jest wymagane skupienie. Nie jest za to wymagana znajomość historii Korei i jej krwawych relacji z Japonią, twórcy dobrze wyjaśniają szerszy obraz (chociażby trzęsienie ziemi z 1923 roku) – oczywiście warto poczytać o czasach, gdy była tylko jedna Korea.

W przeszłości dziewczyna zachodzi w ciążę – ojciec dziecka okazuje się mieć żonę z powodów biznesowych i troje innych dzieci, dlatego małżeństwo odpada, ale zapewni jej byt z miłości. Ona odrzuca łatwe życie i decyduje się być z kimś innym. W teraźniejszości młody biznesmen próbuje przekonać starą kobietę do sprzedaży swojej działki, aby móc tam coś zbudować. To tego typu historie, u podstaw dosyć proste i znajome: miłość, dzieci, zakładanie rodzin, przetrwanie. Na głębszym poziomie chodzi w nich przede wszystkim o dzieci przepraszające rodziców (lub czujących winę za) dorastanie w lepszych czasach, lepszych warunkach. O przekazywaniu ciężaru swojego życia następnym pokoleniom. Buncie wobec takiego porządku rzeczy. I trzymaniu bólu dla siebie, ale też szukania tego balansu, pomiędzy wyciąganiem wniosków z tego, co było, bez życia tym w teraźniejszości. W końcu warto mieć świadomość, że dzisiejsze podstawy trzy pokolenia temu były luksusem – a niektóre nawet jeszcze bliżej. Woda w kranie?

Osobiście takie produkcje nazywam telenowelami. Budżet jest solidny, zadbanie o szczegóły godne pochwały, aktorstwo i powaga w podejściu do realizacji wywołuje dumę przy oglądaniu. Jakby co, Mad Mena też nazywam telenowelą, ale w Pachinko jest jednak bardziej współczesny sposób na pokazanie kultury czasów przeszłych. Oglądałem z przyjemnością i cieszę się, że wyjdzie drugi sezon, biorący więcej z książki, na podstawie której został powołany do życia. Dobry seans z bardzo małą ilością taniego dramatyzmu – w zasadzie dopiero na koniec z tym przesadzili (dziecko wyrywa się matce, a ona biegnie jak najwolniej za nim, gdy mały woła swojego ojca), ale to czysto subiektywna uwaga. Fani płakali na tych sekwencjach, więc to chyba część takich produkcji.

PS. Czołówka to jawna zżyna ze ślubu w The Office US. Nawet mi to nie przeszkadza. To i końcówka czwartego odcinka, takie to dobre!

PS2. Napisy w dwóch kolorach, pokazujące zmiany języka. Apple robi to dobrze.

4/5

Powrót - miniserial

29 kwietnia | 6 odcinków po 50 min | Canal+

Cudowni aktorzy, miła atmosfera, bardzo dużo świetnego przeklinania. Ja jestem zadowolony.

Pierwsze wrażenie jest tylko pierwszym wrażeniem, pamiętajcie. Oto bohater dostaje ataku serca po skończeniu dnia pracy. Wiemy, że to polska komedia, więc otwieramy wódkę i pijemy, ilekroć nie mamy pojęcia, czy właśnie usłyszeliśmy żart, czy to był po prostu głupi tekst. Na pogrzebie matka bohatera narzeka, że żona wybrała trumnę z kartonu. Najlepszy przyjaciel zmarłego ją uspokaja: „Mamo, nie jest z kartonu, jest z drewna. Sprawdziłem.” – żart czy nie? Pijemy. Potem ten przyjaciel przemawia i mówi, że denat jako jedyny przeczytał Ulissesa Prousta. Żart czy nie? Pijemy. Tydzień później zmarły wstaje z grobu i zaczyna nowe życie po odkryciu, że jego żona właśnie uprawia seks z kimś obcym. Postanawia więc swoje zmartwychwstanie zachować tylko dla siebie i najlepszego przyjaciela, zaczynając nowe życie.

W roli zmarłego oglądamy Bartłomieja Topę i oglądając go zacząłem podejrzewać, że to może jednak się udać. Jego radość z powrotu na ten świat jest czymś, co trzeba zobaczyć. W zasadzie wszyscy aktorzy są cudowni, ze szczególnym wyróżnieniem Wojciecha Mecwaldowskiego i Kingi Preis (ta druga to wiadomo, skarb). I przez pewien czas wydaje się, że cały serial opiera się silnie na obsadzie wykorzystującej taki sobie skrypt: żartów za dużo tu nie ma (a jak są, to na poziomie „dwóch facetów wynajmuje pokój w hotelu, a recepcjonista na nich tak patrzy, że wiadomo, o czym on sobie myśli hyhy”), codzienność przedstawiona w Warszawie jest raczej odklejona od rzeczywistości (wstajesz z grobu i od ręki znajdujesz pracę oraz mieszkanie, generalnie wszystko na spokojnie), większość wątków raczej nie została przemyślana pod względem: „Czyli jaka z tego lekcja?”. Lepiej było nie mówić rodzinie, że się wróciło do życia? Czy też powinien to zrobić? W sumie trudno powiedzieć, co autor miał na myśli.

Gdzieś w trzecim odcinku zacząłem to kupować, przekonywać się, oglądać z przyjemnością. Chciałem oglądać tych bohaterów, ich losy oraz relacje między sobą. Humor i komedia nie kryje się w żartach czy próbach czynienia cudów, ale w ogólnej, pozytywnej opowieści, którą poznajemy. To historia o zmienianiu podejścia do życia, zmianie perspektywy. A aktorzy sprzedają to bez pudła. Kiedy bohater na końcu mówi, że kocha życie, ja mu uwierzyłem. Też chcę usiąść na ławce i pić kefir, tylko może trunek bym zamienił na coś innego. Gorącą czekoladę? Wiem, że to brzmi tanio i naiwnie, ale jeśli cenicie sobie moje zdanie, to mówię wam: spróbujcie.

W całym serialu jest obecny duch Pozostawionych. Bohaterowie przestają szukać odpowiedzi, jak doszło do zmartwychwstanie, a zaczynają żyć z akceptacją, że nigdy nie poznają wyjaśnień. Przestaje im nawet zależeć, w końcu ważne jest, jak ten dar się wykorzysta. Ta historia mogłaby wyglądać tak samo, gdyby to był jakiś wypadek, po którym powrót nie byłby taki pewny – ale wraca i żyje. Ważne jest zrozumieć, w jaki sposób jego organizm się zregenerował, czy ten fakt wykorzystać? Bohaterowie tak zaczynają o tym myśleć. Teraz liczy się reszta naszego życia.

PS. Tak, wiem, na IMDb pisze, że całość trwa 4 odcinki. Ja widziałem sześć. Liczę na drugi sezon, naprawdę.

5/5

Undone - sezon II

29 kwietnia | 8 odcinków po 25 min | Amazon Prime

Medytacja nad zmianami i ich konsekwencjami. Duży wzrost względem pierwszej serii!

Pierwszy sezon wyszedł trzy lata temu i nawet nie spodziewałem się ujrzeć ciągu dalszego. To była produkcja, w której podróże w czasie i wizyty w alternatywnej rzeczywistości były trochę fantastyczne, zyskując właśnie na tej niepewności: co jest prawdą a co wymysłem bohaterki? Nierozstrzygające zakończenie było oczywistą puentą, ale jednak wystarczająco solidną. Teraz po latach wracam do tej historii – i okazuje się, że misja bohaterki się udała. Naprawiła przeszłość i trafiła do takiej teraźniejszości, w której jej ojciec żyje. Teraz jednak jest problem matki, która ma swoje sekrety. Mówi tylko w kółko, że „nic się nie dzieje”, „nie pamięta” tajemniczych telefonów, a teraz wyjechała w nocy do Meksyku. Bohaterka chce jej pomóc, ale czy powinna?

Z perspektywy czasu widać, że to jest właściwa część tej historii. Pierwszy sezon był jedynie wprowadzeniem w świat i jego zasady, teraz mamy to z głowy i dopiero teraz opowiadamy o tym, o czym chcieliśmy od początku. Tu nie ma właściwych, oczywistych rozwiązań. Jest problem i różne sposoby reakcji, ale co jest właściwe? Cóż, trzeba po prostu rozmawiać. I być szczerym. A niewłaściwy ruch może mieć poważne konsekwencje, dlatego napięcie jest prawdziwe. Silnie wykorzystano tutaj elementy fantastyczne do podkreślenia elementów realnych: dzięki nowym możliwościom bohaterka ma obsesję naprawienia wszystkiego, na pewno jest jakiś sposób, to na pewno jest możliwe! Traci z oczu wtedy tradycyjne metody, a te koniec końców okazują się najbardziej cenne. Nie podróż między wymiarami, ale zwykła rozmowa i magia, która z niej płynie. Każdy z nas może poczuć się superbohaterem. Każdy bohater radzi innym, co powinien robić, ale nie stosuje tej rady wobec siebie. Szukają rozwiązań czyjegoś sekretu, o swoim milcząc – każdy z nich musi zadać sobie pytanie: o kogo mi chodzi? O dobro moje czy tej drugiej osoby? Czy tylko ja się poczuję lepiej, jak kogoś zbawię na siłę, czy może faktycznie dzięki mnie świat będzie lepszy?

Najbardziej tej lekcji wymaga główna bohaterka, która jest nieprzyjemna. Nie umie usiedzieć na tyłku, ma syndrom zbawiciela i niemal w narkotycznym głodzie mówi z paniką w głosie o działaniu, o szukaniu różnych opcji – ale ją też można rozumieć i widzieć, że ze swojego punktu widzenia ma słuszność. Nie ma tu złych i dobrych, wszyscy są równie zagubieni wobec problemów, które znamy i rozumiemy. Ich ciężar jest tylko większy, bo mają więcej możliwości, ale i to nie wystarczy. Nie rozwiążą wszystkich problemów, zamiast tego będą musieli wybierać: czyje życie zasługuje, aby było kontynuowane? W takich chwilach nie żałujemy, że nie mamy supermocy. No, poza zdolnością do wyciagnięcia ręki do tych, co żyją równocześnie z nami.

Takie opowieści o podróżach w czasie lubię najbardziej. A trzeci sezon w sumie jest możliwy?…

1/5

365 dni: Ten dzień

27 kwietnia | Netflix

Jak teledysk do piosenki, która mnie guzik obchodzi; odpowiednik włączenia kanału muzycznego, żeby leciał w tle.

Po znalezieniu miłości w pierwszej części i wzięciu ślubu marzeń bohaterka zdaje sobie sprawę, że od teraz będzie żoną. Sprawy komplikuje fakt, że nakrywa męża na zdradzie – nie wie jednak, że to tak naprawdę jego brat bliźniak, o którego istnieniu nie wie. Fabularnie skupiamy się wokół popularnych luksusów: drogich samochodów, egzotycznych lokacji pod nicnierobing na plaży czy w hotelach, kosztownych ubrań. Do tego amatorskie sceny erotyczne z aktorami w połowie albo i w pełni ubranymi, nic nie widać poza piersiami, trzy pozycje na krzyż, erotyzmu czy pasji brakuje najbardziej – seks w wykonaniu tych ludzi jest czymś mechanicznym, automatycznym, na poziomie czynności fizjologicznych (z co najmniej jednej seksualnej reakcji można mieć ubaw – polskie porno naprawdę nie nadaje się do oglądania w żadnej formie). Do tego jakiś ogrodnik, który okaże się synem prze-mafioza. Też będzie brać w tym udział.

Przyrównuję ten tytuł do teledysku, ale zaznaczę: wiem, że są teledyski lepsze i gorsze. I że jak scenka w teledysku przedstawia bohaterów bez osobowości czy charakteru, to nie sprawia, że teledysk jest zły – ale takie są sceny z 365 dni 2. Stock-sceny bez własnego smaku: ślub, seks, seks, „romantyczny wieczór na plaży”, seks. Nie czujemy, że oglądamy bohaterów biorących udział w uroczystości – czujemy, że oglądamy przykładowe zdjęcia z gabinetu fotograficznego. Ilość scen, gdzie faktycznie mamy fabułę, czyli bohaterów robiących coś typowego tylko dla nich, powiązanych z ich osobowością, jest minimalny. Co więcej, seans tak bardzo przypomina teledysk, że zastosowany język filmowy zdaje się sugerować, że bardziej mamy się skupić na słowach piosenek lecących w tle niż samym filmie. Piosenki lecą cały czas i są tak nijakie, że można z nimi stworzyć Drinking Game: posłuchaj piosenki i zgadnij, czy użyto jej jako tło do sceny erotycznej czy nie. Tylko nie wiem, kiedy pijesz: kiedy zgadłeś, czy kiedy się pomyliłeś?

Aktorstwo przywołuje z pamięci mem porównujący zagranicznych aktorów do polskich gwiazd dużego ekranu. Obcy przygotowują się miesiącami przed rolą, w Polsce przed zdjęciami zmienią bieliznę albo nie – i 365 dni 2 jest żywym potwierdzeniem tego żartu. Wyobrażam sobie, że po seansie powstaną liczne petycje, ale jedna z nich będzie dotyczyć użycia języka angielskiego. Aktorzy płynnie przechodzą między polskim i angielskim (a nawet włoskim), brzmiąc przy tym, jakby kwestii w obcym języku nauczyli się fonetycznie. Jest gigantyczna różnica między „O kurwa!” (użytym licznie) a dowolnym sformułowaniem z języka Kimmy Granger. Zresztą, po kilka minutach wyłączyłem napisy, bo słuchanie dialogów jest wystarczająco bolesne, nie muszę ich jeszcze widzieć.

Mamy tutaj sporo obraźliwych treści – największa jest taka, że według twórców kobiety to tępe dzidy, a faceci chcą tylko seksu. 365 dni 2 jest kontynuacją licznych gier psychologicznych, w tym silnego motywu wojny płci i dominacji, kto jest lepszy od kogo na podstawie genitaliów, kto ma jakie obowiązki wobec kogo, kto ma prawo czegoś się domagać od innych, kto jak powinien być traktowany. Manipulacje dotyczą też oszukiwania samych siebie: bohaterki mówią sobie, że ich majątek nie ma znaczenia, ważne jest tylko, aby byli razem. Aha. Historia w pewnym momencie nawet próbuje być tragedią bez jednoczesnego zrobienia czegokolwiek, aby to uzasadnić. Co dziwne, seks w takim filmie nadal jest przedstawiony jako coś wstydliwego – bohaterka po spędzeniu 70% filmu na byciu na dole nadal jest tak niedojrzała, że dostaje ataku śmiechu na widok koleżanki nakrytej na kopulacji. Cały ten film to w zasadzie grupa stereotypowych wieśniaków, którzy wygrali na loterii i wyjechali do Monako kręcić pornosa bez wyłączania radia.

Kino definiujące ocenę najniższą z możliwych. To tytuł, który pragnie się kastrować: przeskakując sceny, przyspieszając tempo projekcji, wyłączyć przed końcem seansu, wyjść do toalety bez stopowania. A także oglądać bez napisów i dźwięku, z oczami skierowanymi na ekran telefonu. Oglądanie go poprawnie oznacza tylko, że widz aspiruje do miana krytyka filmowego i ma zamiar napisać po seansie obiektywną, bezemocjonalną recenzję.

1/5

Podróż poślubna z mamą

22 kwietnia | Netflix

Jak się udaje, że to film z Adamem Sandlerem, to da się oglądać. Chociaż to nadal bardzo trudne.

Po prostu się wydaje, jakby Adam Sandler zrobił ten film: dziewczyna zostawia faceta na ślubie. Wszystko opłacone, matka faceta chce trochę luksusów, więc namawia syna, aby wziął ją na miesiąc miodowy. Na miejscu udają małżeństwo, żeby mieć więcej gratisów. Znaczy, ona udaje dlatego. On jest nieszczęśliwy i ma depresję, chce spokoju, w czym matka mu cały czas przeszkadza. Potem dojdą jeszcze kolejne osoby, które będą mu w tym przeszkadzać.

I to mogło by się udać, gdyby Sandler to robił. Co by o nim nie mówić, ma łeb na karku i rozumie, czemu zawsze gra dupków, którzy jednak uczą się czegoś na koniec. Dzięki temu jego bohaterowie zasługują na takie traktowanie, równocześnie mając w sobie wystarczający pierwiastek niewinności oraz poczucia własnej wartości, by z tym walczyć i coś osiągnąć na koniec. Dzięki temu wszelka komedia faktycznie zawiera humor, faktycznie czujemy sympatię do bohaterów. Problem w tym, że bohater Podróży… nie jest dupkiem. Nie ma też poczucia własnej wartości. Właściwie to nie ma wiele osobowości poza tą depresją, niczego się nie uczy i ma najmniejsze znaczenie dla całej fabuły. Został zostawiony na ołtarzu, a my spędzamy czas na oglądaniu jak jego sytuacja jest eksploatowana przez jego matkę (!), aby mieć darmowe rzeczy. Ja wiem, że matki są zdolne do różnego skurwysyństwa, ale no kurwa.

Ta cienka granica sprawia, że bardzo szybko pomyślałem: ten film został zrobiony przez pierdolnietych ludzi. Takich całkowicie pozbawionych empatii, zdrowego rozsądku, czegokolwiek pozytywnego. Piszecie pracę o męskim zdrowiu psychicznym we współczesnej kulturze? Macie więc przykład. Zdrowie facetów to cholerny żart.

4/5

Heartstopper - miniserial

22 kwietnia | 8 odcinków po 25 min | Netflix

O miłości. Gładki, grzeczny, miły, przytulny serial.

Bohater jest gejem w 10 klasie. Los spotyka go razem z pewnym chłopcem z 11 klasy, który nie jest gejem. Zadurzył się w nim. Co teraz? Powiedzieć mu i liczyć na cud?

Seans uświadomił mi, że są różne rodzaje miłości. Może to dziwne odkrycie, ale jednak: mamy historie, gdzie jakieś wspólne przeżycie łączy zakochanych. Są historie, gdzie jedna ze stron jest uszkodzona, a druga ją naprawia i to ich zbliża (ewentualnie naprawiają się nawzajem). I w końcu są też historie miłosne, gdzie po prostu się spotykają. I jest im fajnie, więc się całują i w sumie no czemu nie, bądźmy razem. Heartstopper to przykład tej ostatniej kategorii, ale nadal jest tutaj element: „On jest całym moim światem, bez niego nic nie ma sensu”, chociaż w tych bohaterach nie ma raczej nic, co by wskazywało na samotność albo jakieś urazy psychiczne, których leczenie wymaga bliskości z drugim człowiekiem. Po prostu się spotykają i jest im miło, nic więcej. Wydaje mi się więc, że wasze zaangażowanie w tę historię jest w dużym stopniu związane z tym, jaki rodzaj miłości do was trafia.

Lubię filmy, gdzie ludzie po prostu spędzają czas ze sobą, a fabuła pozornie jest skąpa, ale jednak Heartstopper nie ma tego uroku. A raczej: ma tylko urok i niewiele poza tym. Aktorzy sprawdzają się doskonale, realizacyjnie nie mam uwag (chociaż całość wygląda dokładnie tak, jak to sobie wyobrazicie, słysząc o indie coming-of-age produkcji o gejach: te same barwy, te same filtry obrazu, te same kadry. Pod względem wizualnym dodano tylko nawiązania do komiksu (materiału źródłowego), czyli okazjonalne łamanie kadru na panele oraz dodawanie np. rysowanych motylków latających wokół bohaterów, gdy sobie patrzą w oczy. Nie tworzy to jednak historii, przeżyć, nie opowiada o emocjach.

Przedstawiono różne trudności związane z poznawaniem siebie, zdobywaniem o tym informacji (vlog na YouTube albo quiz w Internecie na to, czy jesteś gejem). O tym jest cała produkcja: o poznawaniu siebie i innych, rozumieniu, czego wymagamy od siebie i innych. Oraz od życia, chociaż to mało życiowy tytuł. Jeden łobuz na całą szkołę, na dodatek dosyć miły, można mu odpyskować i się zamknie, zamiast rozwalić ci łeb od tyłu pięścią. Czasami ktoś szeptem zażartuje: „Nie chce się zarazić gejostwem”. Matko, jaka przyjazna szkoła – i nauczyciele tutaj wspierają uczniów! Jest wręcz szansa, że wysyłanie tam dzieci nie ma na celu rozwalenia ich psychiki. Konflikty czy wyzwania nie są za bardzo potrzebne w tej opowieści – autorzy wydają się myśleć, że wystarczy przez 4 godziny być miłym i delikatnym, ale to jednak ma skutek odwrotny, oddalając nas od całej opowieści.

Dla przykładu: bohater pod koniec ma wątpliwości, bo czuje, że jego relacja z ukochanym pogarsza tamtą osobę. Po prostu o tym mówi siostrze, która zaczęła od „no przecież widzę, że coś się dzieje”. Później bohater rozmawia z ukochanym, kończymy na: „Nie przejmuj się” i koniec. To jest naprawdę dno narracyjne: nie zrobiono nic, byśmy mogli to poczuć, zrozumieć, żeby bohaterowie mogli faktycznie przeżyć swoje emocje, żeby mieli miejsce, aby popracować nad swoją sytuacją. Wokół przeżyć bohaterów nie skonstruowano fabuł, w których mogliby to wszystko zrobić. I tak jest przez cały seans, jak twórcom zależało wyłącznie na dwóch rzeczach: wspominaniu o trudnościach, oraz na szczęśliwym, uroczym zakończenie i byciu razem – nawet jeśli oznacza to lekceważenie trudności. Można ich tłumaczyć, że tak wygląda młodzieńcze zauroczenie czy coś w tym guście, ale to tylko wymówka, za którą stoi średnio angażujący serial.

Serial, który nadal doceniam: przedstawia ważne dylematy młodych osób, o których się nie mówi i młodzi nie wiedzą przez to, jak rozwiązywać swoje problemy. A miękka chmurka, na której zawieszono całą opowieść, może też być zaletą. I miłym wspomnieniem. Obojętny, ale przyjemny tytuł.

3/5

He's Expecting - miniserial

21 kwietnia | 8 odcinków po 25 min | Netflix

Pewnie pierwszy serial roku, o którym człowiek szybciej dowiaduje się z memów niż np. oceny znajomego. Netflix ogłosił spadek subskrybentów w ostatnim czasie, akcje spadły i ludzie zaczęli z tego kpić. A że obecnie humor polega na dopasowywaniu faktów do swojej rzeczywistości, premierowy serial He’s Expecting, o mężczyźnie w ciąży, stał się przykładem przyczyny takiego stanu rzeczy w Netfliksie. Bez podania konkretów i powiązania, bo liczy się, że każdy swoje sobie dopowie, więc każdy jest bezpieczny. Sam serial ma już wyrobioną opinię po samym plakacie, na IMDb i filmwebie widnieje ocena poniżej 2/10.

Bohater to typowy korpo-szczur pracujący dla agencji reklamowej, który podczas badania dowiaduje się, że jest w ciąży. Nie wierzy, w domu robi sobie testy – wychodzą pozytywne. Decyduje się na aborcję, ale wymagana jest zgoda partnera – a on nie wie, kim jest matka, bo wszystkie relacje są przygodne w jego życiu. Powoli jednak zacznie zmieniać zdanie i zdecyduje się na poród.

Nie, twórcy nie starają się uzasadnić męskiej ciąży w logiczny sposób. Jak urodzi? Jak będzie karmić? Jak w tej chwili karmi i dotlenia płód? Jak doszło do zapłodnienia? W jaki sposób kobieta przekazała mężczyźnie co trzeba? I czemu po pozytywnym teście na ciążę mężczyzna nie poszedł do urologa najpierw? Te i dziesiątki innych pytań nie znajdują odpowiedzi – ale no, dużo filmów i seriali odrzuca naukę. Niedawno widziałem film, gdzie na drugim planie ktoś gadał o tym, ile czasu marnujemy na sen i co moglibyśmy w tym czasie zyskać – oczywiście bez wspomnienia, ile rzeczy podczas snu robimy, ani jak je zastąpić bez snu; przy tym facet rodzący dziecko jest całkowicie przytomnym założeniem. Ten serial zdaje się znajdować w naszej rzeczywistości, jednak tam faceci ekstremalnie rzadko, ale jednak!, zachodzą w ciążę. I tyle. Co z tego wynika? W zasadzie niewiele, ponieważ to zwyczajne kino obyczajowe, bardzo grzeczne i spokojne, o zmaganiach z ciążą. Zmianach w ciele, wywróceniu życia zawodowego i osobistego do góry nogami, potrzebie wsparcia i zrozumienia przez innych. Stawieniu czoła rzeczom, o których nikt nie ostrzegał – jak cieknące sutki. Cokolwiek oczekujecie albo chcecie od fabuł takich jak ta – może jakiś komentarz społeczny czy komedia – w tym serialu tego nie dostaniecie. Do tego stopnia, że ciężko nawet z początku zrozumieć, czemu w ogóle facet tu rodzi. Zamienić płcie i serial byłby równie barwny.

Dopiero w ostatnich odcinkach pojawia się jakaś myśl przewodnia – wraz z pojawieniem się ojca bohatera, który też okaże się być rodzicielem swojego potomka. Tylko wtedy miał ciężej, nie było Internetu i takiego ludzkiego podejścia do mężczyzn w ciąży. Jeśli więc oczekujecie ideologii od tego tytułu, oto ona: pochwała tego, że w ciągu ostatnich dekad ruszyliśmy do przodu jako ludzie. Jesteśmy gotów pomóc bardziej drugiemu człowiekowi, bo to wszystko, co w nim widzimy: człowieka.

Ładny więc to, spokojny i humanitarny serial. Szkoda tylko, że w moim przypadku był totalnie obojętny. To tylko osiem odcinków, tylko 3,5 godziny, a ja nie miałem potrzeby kontynuować seansu, pamiętać czegokolwiek, bardziej się w to angażować, przejmować czymkolwiek. Zapamiętam pewnie bardziej zamieszanie wokół premiery niż ją samą.

2/5

Człowiek Boga ("The Man of God")

16 kwietnia | Netflix

Chrześcijańska pasza na motywach przypowieści o synu marnotrawnym.

Wszystko tutaj ledwo się klei: bohater z tragicznym dzieciństwem z ręki ojca pastora odwraca się od religii, ale cierpi wewnętrznie, bo nadal ma Boga w sercu i nie wie, co jest właściwie. Pakuje się w trzy związki równocześnie i jakieś brudne interesy, po czym mamy niezasłużony happy end z powrotem syna marnotrawnego, bez pokazania wewnętrznej przemiany bohatera czy coś. Nawet w sumie nie ma na nią miejsca.

Były gorsze filmy z tej niszy. Bardziej wulgarne i obraźliwe. Ten po prostu jest źle zrobiony, bo wydaje mu się, że wystarczy dobrze chcieć.

Plus: to Nigeryjska produkcja, więc wszyscy używają języka angielskiego tak, że ledwo się ich rozumie. Brzmią przez to, jak amatorzy aktorstwa, ale oni tak mają i tyle. Niemniej, jest tu sporo błędów dźwiękowych – wyraźny dubbing w kilku momentach albo scena dialogowa, gdzie każdy z aktorów brzmi inaczej, bo mikrofon był źle ustawiony czy coś.

3/5

Roar - sezon I

15 kwietnia | 8 odcinków po 35 min | AppleTV+

Dziwne historie dla tych, którzy liczą na ważne przesłanie.

Twórcy ogólnie mają dobre pomysły, a raczej standardowe obserwacje dotyczące relacji damsko-męskich, które w kinach są od wielu dekad. Np. że kogoś nie dostrzegamy, albo traktujemy tę osobę jako osobiste trofeum. No więc tutaj twórcy uczynią bohaterkę dosłownie niewidzialną. Albo dosłownie mąż ją poprosi, aby usiadła na półce i tam została. A ona się zgadza. To są zagrania z surrealizmu bez wchodzenia w surrealizm, cały czas działamy w naszym świecie. Twórcy osiągają tylko niedorzeczność.

Autorom brakuje poczucia humoru, albo zrozumienia tego typu fabuł – ewentualnie te rzeczy są dla nich błahe. Na pewno istotne jest dla nich przesłanie, reszta jest co najwyżej środkiem do celu, więc nie poświęcają za bardzo czasu na budowanie świata. W odcinku o kobiecie jedzącej fotografie, ona po prostu zaczyna jeść fotografie – i dopiero po tym akcie odkrywa, że dzięki tej czynności wracają do niej wspomnienia. Ona nie wiedziała, że taki będzie efekt, po prostu jest taką samą kobietą jak ty i ja, tylko zaczęła jeść fotografie. Takie szczegóły właśnie sprawiają, że ciężko jest wejść w ten serial, skoro ja podczas oglądania myślę o tym więcej od twórców*.

Pomimo stawiania przesłania na pierwszym miejscu, twórcom nadal nie udaje się go przekazać w jasny sposób, bo grzęzną w dziwnych scenariuszach i nie mają pojęcia, jak z nimi dotrzeć do odbiorcy. Albo im na tym nie zależy. Kobieta po porodzie ma rany na całym ciele, ale nie idzie z tym do szpitala, za to idzie do pracy i na wyjazd służbowy, gdzie chleje alkohol. To wszystko. Odcinek prawie dobiegł końca, zanim się zorientowałem, że to miała być metafora tego, jak społeczeństwo ogranicza kobiety po tym, gdy zostają matkami: nie mogą kontynuować kariery, nie mogą wyjść na miasto i się bawić, bo powinny zostać w domu z dzieckiem. W sumie fajnie, tylko chyba był lepszy sposób na opowiedzenie o tym, niż poprzez pokazywanie bohaterki mającej na pierwszy rzut oka egzotyczne choroby zakaźne? Gdy ludzie dziwnie się na nią patrzyli, to mieli uzasadniony powód – nikt tu nie szukałby metafory czy przesłania. Nie widziałem kobiety ograniczanej przez społeczeństwo, widziałem kobietę, która POWINNA być ograniczona od społeczeństwa.

Dużo można pisać o błędach w tym serialu, ale to nie analiza, dodam tylko, że jest tu scena tańca jakby wyjęta z klasycznych musicali, ale została zepsuta przez twórców, jak tylko mogli to zrobić. Cały jej ciężar spadł na aktorkę, która bez choreografii musiała wyrazić jak najwięcej, za co szacunek dla niej i żal, że tylko tyle z tej sekwencji dostaliśmy. Z tego, co się orientuję, fani tego serialu są zadowoleni z samych metafor i tego, że je rozumieją, że odnoszą się one do problemów, które znają. Jak tyle wam wystarczy – tak, to serial dla was. Jeśli jednak uważacie, że symbolika musi się wywodzić z fabuły, a nie intencji twórców, z kolei oni sami tak po prostu muszą się starać, to są lepsze seriale dla was. Może w następnym sezonie – teraz mają do zaoferowania dziwne historie, które w połowie same chyba nie wiedzą, o co im chodzi, ale za to są bardzo z siebie zadowolone.

*mogła chcieć zniszczyć fotografię, wyrzucić ją, ale ona by cały czas wracała. Wyrzuca za okno, pali, drze na strzępki, ale zdjęcie nadal wraca do albumu, więc w akcie desperacji zjada zdjęcie i dokonuje odkrycia.

2/5

Wybieraj albo umieraj ("Choose or Die")

15 kwietnia | Netflix

Tragedii nie ma. Największym plusem jest najzabawniejszy zgon roku (ciężko będzie to przebić). Czekam na kontynuację!

Niby trudno jest ogłosić, że to zły film, porażka i tragedia, absolutnie nieoglądalna – tak nie jest. Z drugiej strony… trudno traktować poważnie cokolwiek w tej opowieści. Młoda, współczesna osoba dla kilku dolarów bierze udział w grze komputerowej z lat 80., która okazuje się śmiertelną zabawą psychopaty zdolną do manipulacji rzeczywistością.

Są w tym tytule sekwencje mające sens, potencjał, nawet nieźle się je ogląda. Wykonanie jest na różnym poziomie i ekipie wyraźnie raz się chciało, raz nie. Łatwo sobie wyobrazić wersję tego filmu, która by się udała – w tej wersji zagrożenie dla bohaterów faktycznie byłoby przerażające, budowałoby napięcie kolejnego wyzwania. Póki co jest jakaś amatorka z krzyczeniem na ekran – a nawet jak ktoś umrze, to ja byłem przekonany, że to tylko udawanie. Potwierdzenie zgonu bardziej wywołało rozbawienie – bo mamy tutaj najbardziej absurdalną śmierć w historii, z powodu wymiotów taśmą magnetowidową. Nawet jak to piszę, to nie wierzę, że to skończyło się śmiercią, ubaw po pachy. W lepszej wersji filmu ta rozgrywka faktycznie pochłaniałaby umysły graczy na całe ich życie, póki co to wydaje się po prostu dziwne. W lepszej wersji filmu bohaterka miałaby lepszy powód, aby się zemścić na gospodarzu – w tej wersji był jedynie nieuprzejmy. I za to zrobiła go tak, że jak go gliniarze znaleźli, to się porzygali. To nie jest protagonistka wierząca w siebie, to po prostu psychopatka, której nie chcemy kibicować.

Nadal jednak nie chcę się złościć na ten film. No jest kiepski, to żadna zbrodnia, do wieczora o nim zapomnę.

Zakończenie zapowiada ciąg dalszy. I bez sarkazmu mówię: dajcie mi tę kontynuację. Będzie świetna, jestem pewien. Za sam pomysł fabularny i jego potencjał, ja już jestem na tak. Ocena na IMDb dla Netfliksa nie ma chyba znaczenia, oglądalność się zgadza, więc za dwa lata się widzimy, prawda?

2/5

Lina ("Legatti")

13 kwietnia | Netflix

Nie idzie tego brać na poważnie.

Były chwile, gdy pytałem sam siebie: to jest głupie czy cwane? Wyjazd integracyjny dla zespołu tworzącego gry komputerowe: góry, chatka, narkotyki, seks i zbiór postaci o niewykorzystanym potencjale (głównie komicznym). Gdy noc się kończy, szef wymyśla: idziemy na wycieczkę, przywiązani liną. Przez 24 godziny. To idą, a szef zostaje, bo ma chatę wolną i będzie dupczyć, tylko jego obecna dupa zaczyna mu męczyć dupę i w ciągu jednego dialogu dochodzi do wniosku, że to już koniec i zabiera dupę w troki. Tak, użyłem słowa „dupa” cztery razy w jednym zdaniu.

Najbardziej wymowne będzie zdradzenie przeze mnie, że przystąpienie wszystkich do pomysłu łażenia po górach przez całą dobę bez przygotowania jest tu najmniejszym problemem. Dopiero później dojdą do takich problemów: „No dobrze, ale jak będziemy korzystać z łazienki, skoro jesteśmy przywiązani?”. Po jakimś czasie pojawi się niedorzeczna przemoc, szefu przywiąże linę do samochodu i zagrozi, że pociągnie wszystkich, a na koniec okaże się, że to wszystko jest częścią gry komputerowej. Tzn. ten zespół nie ma pomysłu na grę i wymyślił, że „hej, a może ludzie w górach przywiązani liną?” i postanowili przetestować ten pomysł w praktyce. I na koniec stwierdzili, że to dobry pomysł, tylko osobiście nie podzielam tej opinii. Nawet nie wiem, na czym ta gra miałaby polegać, jaki to byłby gatunek?

Próbowałem spojrzeć na to od strony ludzi mogących myśleć, że to dobry pomysł. Że lina jest tylko metaforą, że pozwoliła w oryginalny sposób przedstawić napięcia między ludźmi pracującymi w jednym biurze. Widzę tutaj z tej perspektywy potencjał na tytuł dla fanów The Office US. Jeden chłop okaże się mieć romans z jedną pracownicą, chociaż ma w drodze dziecko z inną – na co zdradzona powie, że spał z tamtą ze strachu przed zmianą, dojrzałością. Abstrahując od tej przemocy i tego, czy to też będzie częścią gry – czy to naprawdę jedna z nielicznych reprezentacji dojrzałego podejścia do zdrady? Wiecie, zamiast tylko krzyczenia i błagania o wybaczenia, mówimy o zrozumieniu? I to zrozumieniu dobrowolnym, niewyproszonym i samodzielnym?

W tym kociołku jest więc odrobina sensu i potencjału. Po seansie tylko wzruszymy ramionami, ale pewnie za parę lat powstanie remake, który będzie bardziej dopracowany. Może wtedy się uda.

1/5

Poskromienie złośnicy

13 kwietnia | Netflix

Półtorej godziny oglądania, jak ludzie zachowują się we wkurzający sposób. Na to się nie da patrzeć, tego nie da się słuchać.

Tytuł wskazuje na sztukę Szekspira, ale po wprowadzonych zmianach to mogłaby być dowolna inna sztuka tego autora. Mamy tutaj jakieś brzydkie meble robione z węgla, którego złoże jest w posiadaniu dwóch górali, którzy potrzebują jeszcze zgody jakiejś baby, więc coś tam, a na końcu wszyscy żyją długo i szczęśliwie. The End.

Zaśmiałem się, jak pan Piotr Cyrwus podczas kłótni powiedział córce, że nie jest w ciąży. Fajnie było też zobaczyć Adama Małysza („ten słynny kierowca rajdowy”, ech). Polskie góry też są spoko w oglądaniu. Na tym kończą się moje ciepłe wspomnienia związane z tym seansem.

Cały film to słuchanie, jak aktorzy kaleczą góralską mowę (i język angielski kilka razy), drąc ryja jeden na drugiego, zapewne aspirując tym samym do bycia zabawnymi. No raz im się udało, ale w pozostałych przypadkach mówimy raczej o (przykład z początku filmu) babie, która nie pilnuje walizki na kółkach. Bagaż zjeżdża z góry, powoduje wypadek motocyklowy, po czym baba zaczyna się drzeć na kierowcę jednośladu: „Jak jeździsz, kretynie?!”. To nasza protagonistka. Chłopu to nie przeszkadza, bo jak wiele postaci w tym filmie, jest napalony. A film robi wszystko co może, aby obrzydzić seksualne napięcie jako zjawisko ludzkie, ujmuje mu całe piękno. Po seansie kojarzy się wyłącznie z czymś haniebnym, poniżającym, uwłaczającym i nieludzkim. W tym filmie nawet opieka medyczna woli przelecieć pacjenta niż go leczyć. Bo to, hehe, zabawne – pani lekarz chce, a pan pacjent nie, hehe. Chłop nie chce ten teges, hehe.

Są tu sceny, które przekroczyły granice bycia produktem, a zaczęły już działać na poziomie moralnym – bo jednym jest brać udział w produkcji niskich lotów dla wypłaty, a czym innym jest brać udział w kręceniu sceny „zdrowotnego” batowania chłopa dla komedii. Po prostu trzeba być okropnym człowiekiem, żeby być w pobliżu, gdy to powstaje, a co dopiero być przed kamerą, fizycznie brać udział w powoływaniu tego do życia.

Są słabe filmy, które można oglądać dla śmiechu. I są okropne filmy, po których człowiek czuje się brudny. Poskromienie złośnicy to ten drugi typ.

5/5

From

10 kwietnia | 10 odcinków | Epix

Ludzki horror dla głodnych po Lost. Chyba w końcu mamy następcę…

Małe miasteczko, do którego ludzie trafiają przypadkiem, by już nigdy go nie opuścić. Droga prowadząca na wprost prowadzi jedynie do punktu wyjścia – jak? Nikt nie wie. Gorzej, że po zmroku zaczyna krążyć… zagrożenie. Jedni są tutaj od niedawna, inni mogli się nawet tutaj urodzić. Żyją z dnia na dzień, organizują się, pilnują porządku, pomagają sobie nawzajem. To stare miasto otoczone lasem, pełne pojedynczych domków i innych małych budynków: mają tutaj młodą panią doktor, policjanta (byłego wojskowego), Koreańską kucharkę, a niedługo pojawi się ktoś nowy…

Początek jest najgorszy, te pierwsze 10 minut: wizytówka serialu, pokazanie jego wszystkich cech oraz prezentacja świata. Jak najszybciej i jak najwięcej, bo czytelnik scenariusza się znudzi i przestanie czytać – przez to pierwsze wrażenie to raczej „jeszcze jeden taki serial?”, bo to tytuł wymagający czasu, oddechu. Opowieść przy tym nadal jest dynamiczna, zróżnicowana i ciekawa, ale ważny jest też czas spędzony z bohaterami, jak skupiają się na poszczególnych wydarzeniach i myślą, co zrobić w danej sytuacji. Jest tutaj dużo bezsilności i braku wiary, że cokolwiek ma jeszcze wartość lub znaczenia. Po co to wszystko? Po nic, wydaje się oczywistą odpowiedzią, ale w drugą stronę: gdy pod koniec sezonu zaczną myśleć nad sposobem ucieczki, to wtedy spojrzą na to w inny sposób. Mianowicie: czy ten inny świat ma dla nich wartość? Znają ten, w którym teraz są. On ich zmienił, oni go rozumieją. Czy gdzieś indziej mogą jeszcze poczuć się jak w domu?

To bardzo ludzki tytuł. Spędzamy czas z bohaterami, rozumiemy ich, razem z nimi przejmujemy się i radzimy sobie z codziennością. A to ludzie tego warci: ponoszą ich emocje i tracą czasem cel z oczu, ale koniec końców wiedzą, co jest na tym świecie istotne. Nawet jeśli nie zgadzają się z innymi odnośnie metod, to cel mają ten sam, to ich łączy. Dlatego przede wszystkim działają nie tylko wątki obyczajowe, ale i horror: zagrożenie tutaj jest naprawdę straszne, a każdorazowe (dosyć rzadkie) pojawienie się go jest obciążone okropnym ciężarem. Wiemy, co się może stać tym ludziom. I nie chcemy tego. Rozumiemy, że czują komfort oraz pewność siebie wynikającą z rutyny: tym bardziej wiemy, że pomyłka będzie śmiertelna.

Na tym serial się opiera mniej więcej do połowy. Wtedy jeszcze świadomie lekceważyłem wszystkie pytania: skąd mają jedzenie i prąd, czemu nie szukają drogi wyjścia stąd? Zakładałem, że to po prostu coś w stylu mojego ulubionego serialu: tam nie liczą się odpowiedzi, a życie z okolicznościami, w których przyszło nam sobie radzić. Straciliśmy miłość naszego życia i jest ciężko, ale liczy się, abyśmy żyli tak, aby ta ukochana osoba nadal mogła być z nas dumna.

I wtedy przychodzi szósty odcinek, kiedy to twórcy robią nam coraz większy smak na odpowiedzi. Prezentują nam mitologię, sny, różne wydarzenia i niewyjaśnione wizje – nie ma w tym żadnych odpowiedzi, ale mamy poczucie, że twórcy wiedzą, co robią. Stworzyli świat, w którym poruszają się ze swobodą. Składają więc obietnice i ich dostarczą: dowiemy się, o co chodzi w tym serialu. Ostatnie trzy odcinki uderzają clifhangerami jeden za drugim, a ja jestem w pełni zaangażowany. Chcę wierzyć.

2/5

Szyszka i kucyk

8 kwietnia | 8 odcinków po 23 min (w każdym tak naprawdę są dwa) | AppleTV+

Do oglądania z niemowlakami. Chyba.

Średniowiecze z fantasy dla najmłodszych. Magia, turnieje rycerskie, trolle. Tytułowa postać jest małą dziewczynką, która chce zostać rycerzem: pomaga jej otyły kucyk, który nie mówi, ale bez tego jest bardzo ekspresyjny. I mają przygody w każdym odcinku, ucząc się standardowych rzeczy z takich produkcji: żeby być przyjaciółmi z rodzicami, dbać o przyjaciół, że proszenie o pomoc to nie słabość, że twój idol może okazać się równie niepewny co Ty itd. Wszystko to jest w rzeczywistości bardziej skomplikowane, ale tutaj jest uproszczone w dobrej wierze. Sympatyczne to, kolorowe, proste. Bohaterka to taki typowy uroczy rozrabiaka, pakujący się w kłopoty, ale zawsze chcący dobrze.

Pochwała tego, co męskie (kompetytywność, odwaga, potrzeba samodzielności), bez nazywania tego męskim, odrzucając wszystko kobiece, bez nazywania tego kobiecym („urocze” jest fuj) – to w sumie moje jedyne wnioski z seansu. Obejrzałem, idę dalej. Wolę Fraglesy.

3/5

Wszystkie stare noże ("All the Old Knives")

8 kwietnia | Amazon Prime

Zamach samolotowy, w sprawie którego śledztwo po ośmiu latach wymaga postawienia ostatniej kropki. Agent przepytuje wybrane osoby pojedynczo, w tym nie tylko ze swoimi współpracownikami, ale też dawną miłością jego życia. Kto z nich był kretem? Kto z nich coś ukrywa? Poszczególne wątki przeplatają się, prowadzone są równolegle, z czasem będąc uzupełnione o retrospekcje. Przyzwoity film łączący romans, tragedię, kino szpiegowskie i melodramat. Zyskuje wraz z finałem, kiedy poznajemy prawdę o wszystkich bohaterach, ich intencjach. Proste to są rzeczy i zabiegi, ale jednak wyciska wtedy coś z oglądającego. Tylko żal, że dopiero na samym końcu. Na minus wolne tempo oraz wynikający z tego brak zaangażowania w historię, która po 40 minutach stała się dla mnie obojętna.

Plus ogólnie realizacja zasługuje na poklepanie po plecach.

5/5

Rozdzielenie - sezon I ("Severance")

8 kwietnia | 8 odcinków po 50 min | AppleTV+

O byciu ludźmi wobec samych siebie. Jessica Lee Gagné to skarb.

Praca jako drugie życie – są tacy, co nie chcą pracować, inni robią niezbędne minimum, jeszcze inni: zapracowują się na śmierć w nadziei, że to im przyniesie profit od szefa, uznanie. A co gdyby można było oddzielić życie prywatne od zawodowego? W znaczeniu dosłownym: idziesz do pracy i już z niej wracasz, bo w tym miejscu kontrolę przejęło twoje drugie Ja. Nie znacie się – on żyje tylko tam, ty żyjesz gdzie tylko chcesz. Pracownicy dobrowolnie i z pełną świadomością zgadzają się na tytułowe rozdzielenie – ich drugie Ja rodzi się w biurowcu i nigdy go nie opuszcza, wykonuje swoje zadania i umrze wraz z twoją emeryturą, nie poznając innego świata.

Serial ten bezbłędnie łączy filozofię, moralność, głębokie wywody pełne myśli życiowych oraz pasjonującą opowieść pełną zwrotów akcji i zagadek, wywołującą podczas seansu z tą samą łatwością chęć i potrzebę zrozumienia, co się dzieje, jak i samoistnych przemyśleń nad moralną stroną wszystkich wydarzeń. Przemyśleń, które na chwilę obecną nie płyną w żadną ze stron innych niż: jesteśmy ludźmi. Róbmy to, co ludzkie – wobec samych siebie. Widać, że twórcy dopiero zaczynają – drugi sezon jest już zamówiony – ale już teraz poruszają tematy kultury zapierdolu, relacji międzyludzkich (szczególnie w miejscu pracy) oraz kompetencji i tego, kogo uznajemy i na jakiej podstawie kompetentnymi do pewnych wypowiedzi czy czynów. W końcu nasze drugie Ja nie rodzi się z naszą pamięcią, ale jednak wyznaje nasze wartości, co jest podstawą symbiozy zaprezentowanej w tej opowieści. Spędzamy czas z pracownikami, by z czasem razem z nimi zacząć się zastanawiać: dlaczego robią to, co robią? Jaki efekt ma ich praca? Powoli zaczynają zwiedzać korytarze i poznawać inne departamenty, trafiają na kolejne tajemnice: ochraniarz okazuje się hodować kozy. W jakim celu? To dziwny serial, akceptujący swoją inność, manifestujący ją z dumą, wykorzystujący swoje możliwości do opowiedzenia pasjonującej historii.

Wiele tutaj można mówić, omawiać i zgłębiać, ale to już pole dla analiz, nie wstępnych recenzji zachęcających do seansu. Napiszę tylko, że jestem wdzięczny za tę ludzką przygodę – za to, co zrobili z bohaterami – za to, jak wykorzystali filmowy język wyrazu – za to, że teraz będę wyczekiwał kolejnego sezonu. I oglądał go z dnia na dzień.

Jeśli pamiętacie miniserial Ucieczka z Dannemory, to znacie też mocną ekipę stojącą za powołaniem do życie Rozdzielenia. Ben Stiller reżyseruje, zdjęcia Jessica Lee Gagné, montaż Geoffrey Richman, w obsadzie na drugim planie Patricia Arquette. Wszyscy robią niewiarygodną robotę, a trzeba jeszcze wyróżnić Andrew Baseman (scenografia) oraz Angelica Borrero i Jeremy Hindle (Art Department), ponieważ wszystko w kadrze jest efektem pracy tych ludzi. To opowieść, gdzie te elementy naprawdę mają znaczenie i w wyraźny, świadomy dla odbiorcy sposób współtworzą nasze wrażenia z seansu. Świat pracy jest czysty, przyjazny, nieograniczający – ale w taki sposób, że powstrzymuje nasze zapędy do sprawdzenia tych ograniczeń. Wszystko jest na swoim miejscu, bezpieczne – wystarczy tylko nie myśleć o szerszej perspektywie, skupić się na bieżącej chwili, bieżącym zadaniu. I tak to ciągnąć, jedno zadanie za drugim, jedno zadanie naraz.

Jessica Lee Gagné już dostała jednego Złotego Garreta za zdjęcia w 2018 roku, a teraz kolejny raz udowadnia, że nie ma tego, co przyjęło się nazywać „ego”: jest perfekcyjna w każdym aspekcie operatorki i na pierwszym miejscu stawia treść danej chwili, nie swoje aspiracje czy styl. W świecie zewnętrznym potrafi dostarczyć przepięknych kompozycji: zimnych, ponurych, pełnych przestrzeni pozwalających na oddech, który go uatrakcyjnia pomimo niższej wizualnie apetyczności. W świecie zamkniętym buduje ciasny świat zbudowany pozornie wyłącznie z korytarzy. Statyczny, uporządkowany, spokojny, ale gdy tego wymaga moment, kamera jest w płynnym ruchu wokół postaci, dając złudzenie lekkości i luzu, że ten świat też taki może być, że to wszystko jest spójną całością – tak samo, jak oszukuje się wtedy bohaterów. Przez cały seans widać, że każda decyzja operatorska była właściwa.

Seans obowiązkowy.

4/5

Metal Lords

8 kwietnia | Netflix

Granie na perkusji wydaje się proste, prawda? Każdy z nas w końcu umie zagrać 2112 w powietrzu, więc na prawdziwych bębnach też byśmy sobie poradzili. Metal Lords ma protagonistę, który nie umie grać na perkusji, nie czuje też rytmu ani nie rozumie metalu. To wszystko przed nim – przyjemna odmiana, moim zdaniem. Zakłada z kolegą zespół metalowy, aby przestać być prawiczkiem, a w rezultacie zyska pewność siebie.

Mogę sobie wyobrazić, że niektórych będą irytować bohaterowie, urządzając np. kłótnię na korytarzu przy wszystkich – to w końcu młodzi ludzie dopiero poznający życie. Jest tu kilka żenujących momentów, ale bez przesady. Tak, to jeden z tych filmów.

Z drugiej strony jest tu wątek poszukiwania basisty. I bohater odnajduje go w osobie dziewczyny grającej na wiolonczeli. Daje jej nuty do metalu, ona gra. Na wiolonczeli. I wtedy skupiamy się tylko na muzyce. W tym filmie jest ogromne serce do muzyki ciężkiej, buntu, krzyku i wyrażania siebie muzyką. Gdy grają WAR PIGS (\m/), to faktycznie się na tym skupiamy. To i na typowych elementach produkcji coming-of-age: poznawaniu ludzi, rozumieniu świata, rozwijaniu siebie. Stawanie przy swoim, wspieranie przyjaciół, romans z fajną koleżanką, zazdrość…

A scena w saunie pokazuje, że ten film wie, co robi. Ma serce we właściwym miejscu, a ja go doceniam. Za jego miłość do muzyki i ładne pokazanie nastoletniego okresu życia. Nawet jeśli fruwanie nad sceną mogli sobie darować, albo przemianę Emily w gotkę.

PS. Isis to mocny kandydat do tytułu Dupy Roku.

4/5

Yaksha: Decydująca misja

8 kwietnia | Netflix

Koreański dramat gangsterski. Dobrze wykonany. Czego chcieć więcej?

Intryga, odzyskiwanie dobrego imienia, walka do końca. Dużo świetnych scen akcji (choreografia, praca kamery), dużo poważnego aktorstwa uzupełnionego zasłużoną dramaturgią. Miasto wygląda świetnie, pełne deszczu i neonów, ruchu i ludzi. Oglądałem z przyjemnością.

3/5

Fantastyczne zwierzęta: Tajemnice Dumbledore'a

6 kwietnia

Grindenwald rośnie w siłę i trzeba go zatrzymać. Dumbledore zbiera ekipę, aby powstrzymać zagrożenie, zanim to stanie się poważne.

Film zobaczyłem w ramach maratonu, gdzie powtórzyłem sobie poprzednie dwie części – co było dobrą decyzją z dwóch powodów: przypomniałem sobie fabułę, a po drugie teraz lubię te filmy nieco bardziej. Wszystkie nadal są dosyć podobne na poziomie wad: niepotrzebnie zawiła fabuła, kiepskie dopisywanie świata do już istniejącego uniwersum, mało miejsca dla bohaterów, dużo dla motywów… I znowu też niewiele się dzieje. W pierwszym filmie przedstawili bohaterów i świat. W drugim skupili się na pokazywaniu, jak znane osoby dzielą się na dwie grupy, wybierają strony konfliktu. W trzecim konfrontujemy zło i zbliżamy się o krok do bezpośredniego pojedynku na śmierć i życie… To wszystko.

Osobiście czuję się, jakbym oglądał skróconą adaptację kilku rozbudowanych książek. Albo mini serial telewizyjny, w stylu ostatniego sezonu Doctora Who („Flex, sezon 13), tylko rozbudowany do kilku godzin. I poszczególne odcinki są wypuszczane raz na kilka lat, zamiast wszystkie od razu – a tutaj naprawdę przydałoby się móc przejść do ciągu dalszego, bo te produkcje nie zostawiają po sobie za wiele w pamięci. Są wyraźnie skonstruowane tak, aby reprezentować sobą coś dopiero w całości – patrząc na poszczególne produkcje trudno sobie nawet momentami przypomnieć, w której części co się wydarzyło. Brakuje tutaj ludzkiego elementu – po pierwszym filmie w zasadzie dano sobie z tym spokój, skupiając się na większym obrazie i lekceważąc mikroskalę: osobiste aspiracje i motywacje poszczególnych postaci, ich rolę w większych wydarzeniach. Trzy filmy wyszły, a nadal każdy się kończy tłumaczeniem, co na ekranie w ogóle robił Newt albo Jacob, albo ktoś inny. I gdzie te tytułowe fantastyczne zwierzęta?

W tle, chociaż w trzeciej części faktycznie mają rolę do odegrania, wyglądając przy tym uroczo i w ogóle. Bohaterowie i aktorzy nadal zyskują sympatię, jest w tym trochę humoru, całość wygląda cudownie (mówię o scenografii i efektach). To zdecydowanie moja ulubiona część z serii – z uwagi na ilość scen, do których chcę wrócić. Pojedynek z Ezrą, finałowa obrona Ezry przez braci, parę innych: na pewno zobaczę to jeszcze raz. Jeśli więc akceptujecie dotychczasowe wady cyklu i jesteście gotowi przez nie przebrnąć dla kilku dramatycznych momentów pełnych akcji, to film dla was.

PS. Bierzcie pod uwagę, że seans zaczął się dla mnie około 3:50 nad ranem.

4/5

Wiking ("The Northman")

6 kwietnia

Bogate, audiowizualne doświadczenie dla tych, co lubią to, co już było (zrobione lepiej).

Kino zemsty, w którym potomek króla dorasta napędzany rządzą pomszczenia śmierci ojca, uratowania swojej matki i zabicia tego, który rozbił jego rodzinę. Nic z tego co napisałem nie ma znaczenia, ponieważ nie jest to kino zainteresowane w najmniejszym stopniu fabułą, postaciami, motywacjami czy tematami. To kino ma jedynie ładnie wyglądać.

Od początku widać, że twórcy nie chcą opowiedzieć historii – ich zainteresowanie odnośnie danej sceny zaczyna się i kończy na jej potencjale wizualnym. Zawartość czy treść emocjonalna nie są ważne – nad tym przechodzimy jak w marszu. W jednej minucie ojciec mówi synowi, że jeśli coś się stanie, to trzeba będzie go pomścić. I minutę później coś się dzieje i trzeba zaplanować zemstę. Bohater deklaruje, że się zemści i to wystarczy w temacie jego osobowości. Potem spotka kobietę i drewniane dialogi to wszystko w temacie ich relacji czy chemii, teoretycznie bardzo ważnej dla finału opowieści – ale wystarczy, że to Anya Taylor Joy. Fabułą więc nie trzeba się przejmować i dostarczać emocji. Narracja kuleje przez cały obraz – momentami naprawdę trudno ocenić, jak do czegoś dochodzi, albo co się dzieje. Czemu ludzie tak reagują na daną sytuację? Nieważne. Czemu bohater po długim knuciu nagle ogłasza swój plan przy wszystkich, aby dostać bęcki chwilę później i przekreślić dotychczasowe starania? Nieważne. To nawet nie rozgrywa się w świecie w wiarygodny sposób wspierający motywy zemsty czy honoru, tzn. czy te hasła kogokolwiek tutaj obchodzą, aby faktycznie ktoś mógł im życie poświęcić? To nie Vinland Saga. Na koniec oglądamy starcie dwóch osób i przez połowę sceny trudno nawet ich odróżnić. Są ciemnymi sylwetkami na tle ognia i nie idzie stwierdzić, kto co robi, ale no, to nie jest istotne. Grunt, że wygląda zajebiście.

Odnośnie moralności i innych zagadnień związanych z kinem zemsty, reżyser nie jest na tyle dojrzały, by do tego dojść. Albo korzysta z gatunku tak samo, jak z mitologii, folkloru czy rzeczywistości: to jedynie wymówka lub wskazówka, która liczy się tak długo, jak to twórcom wygodne. Język, warunki życia X wieku itd. Wystarczy, że coś będzie zasugerowane, dalej nie trzeba z tym iść. Wystarczy powiedzieć, że jest zimno i ciężko będzie przetrwać w tych warunkach, nie trzeba tego pokazywać. Wystarczy powiedzieć, że ktoś jest okropny, nie trzeba tego faktycznie prezentować.

Faktem jednak jest, że to wygląda. Momentami wizualnie byłem oszołomiony. Konstrukcja zdjęć jest precyzyjna, każde ujęcie jest opowieścią, mnóstwo tutaj sztuczek magicznych zawartych w kadrze. Fani dymu, ognia, nagich mężczyzn i Valhalla Rising są w domu. Scena zdobycia ostrza to jedna z perełek roku.