Ostatnio obejrzane i polecane – maj ’25

Mission: Impossible – The Final Reckoning (2025) Zachwyca na wiele sposobów: to z jednej strony wspaniałe zakończenie poprzedniego obrazu oraz całej serii – rewelacyjne kino akcji wykorzystujące ostatnią szansę na humanitarny przekaz do całego świata – a także pomnik ku pamięci wszystkiego, co Tom Cruise ze swoją ekipą dokonali. Wszyscy kinomananiacy filmów akcji czują wiatr na horyzoncie zwiastujący przed nami bardzo długą przerwę, zanim znów zobaczymy coś równie wielkiego w temacie set piece’ów (łódź podwodna jest najlepszym miejscem akcji w historii kina) czy kaskaderki (finał – prawdopodobnie największe osiągnięcie na tym polu). Nasza miłość do serii z całą pewnością została wynagrodzona. https://garretreza.pl/mi-dead-reckoning/

Człowiek w połowie drogi („The Man Between”, 1953) Thrillery Carola Reeda są piękne wizualnie. Ten opowiada o okresie Zimnej Wojny, kiedy to bohaterka przybywa do Berlina jako turystka, odwiedzając brata. Nic nie zapowiada niczego więcej – ale są sygnały, przez które w głowie bohaterki rodzą się podejrzenia i wątpliwości. I będzie musiała wybierać. To solidny thiller – przepięknie wyreżyserowany i nakręcony. James Mason jako gwiazda pojawia się dosyć późno i spełnia każdą obietnicę, którą jego osoba na plakacie mogła złożyć. To historia o niewinnej kobiecie zamieszanej w konflikt większy od niej. https://garretreza.pl/carol-reed/

Mistrz („The Champ”, 1931) Niemal dźwiękowy remake Brzdąca Chaplina – opowieść o byłem mistrzu bokserskim, który musi pokonać alkoholizm i uzależnienie od hazardu, aby nadal pozostać mistrzem w oczach syna. Opis jednak nie oddaje właściwego tonu tej historii – bo poznajemy ją z perspektywy syna Champa: Dinka. Młody chłopak niewiele wie o świecie i z jego perspektywy alkoholizm nie wydaje się tak poważny, znajduje też dużo czasu na bycie dzieckiem. Nie tylko rozbiera ojca, gdy ten wraca z baru, ale też ma marzenie o posiadaniu konia. https://garretreza.pl/king-vidor/

For Heaven’s Sake (1926) Tutaj można znaleźć co najmniej trzy z najwspanialszych sekwencji w historii komedii. Sekwencja odwróconego pościgu (bo bohater chce, aby go goniono i zgarnia po drodze kolejnych chętnych) jest genialna. I przebita tylko przez sekwencję finałową, w której trzeba ogarnąć alkoholików i dostarczyć ich w konkretne miejscu. Wszystkich pięciu, albo – jeśli ich zapytać – dwudziestu pięciu. To naprawdę trzeba zobaczyć, żeby uwierzyć. Pomysłowość nigdy się nie kończy a humor miesza się z wyczynami kaskaderskimi i doskonałą choreografią w obrębie kadru. Lloyd nie miał zamiaru imponować upadkami, ale wciąż robi wrażenie jego stamina. Co tu się dzieje wokół piętrowego autobusu to nawet nie uwierzycie, jeśli bym wam napisał. Po prostu oglądajcie to wszyscy. https://garretreza.pl/harold-lloyd/

Oddział dla zuchwałych („SAS: Rogue Heroes”) – sezon I Z jednej strony dostajemy przygodę i zabawę w wojenkę – bandę dzikich bohaterów łojących alkohol, w dupie mających jakiekolwiek zasady czy wytyczne. Rzeczy, które zrobią, będą spektakularne – chciałoby się je zobaczyć w jakimś letnim blockbusterze, za kamerą którego stałby jakiś utalentowany odpowiednik Micheala Baya. Z drugiej strony… Nigdy jeszcze w kinie wojennym nie zobaczyłem, że ktoś popełnia samobójstwo z powodu bólu. Bólu, którego nie wywołał wróg lub nieprzyjaciel. Nigdy też nie widziałem, żeby osoby po ciosie nożem w szyję… Dusiły się, co prawdopodobnie jest realistyczne – nie umierają w ciągu sekundy, ale jeszcze dławią się własną krwią i to ich zabija. Jest utaj bezwzględność wojenna, śmierć, ból oraz strata i tragedia. Twórcy unikają fetyszu munduru, broni, wszelkich czołgów czy samolotów. Wszystko jest zamienione w przygodę i zabawę, aby zagłuszyć prawdę – nawet w nas samych. https://garretreza.pl/2022-paz/