Rozwódka („The Divorcee”, 1930)

Trafiłem na ten obraz podczas czytania o którymś filmie Dorothy Arzner – i jest to film jak najbardziej warty obejrzenia, ale jednocześnie zakładam, że jest cieniem powieści, o którą został film oparty (autorka bodaj jest tego samego zdania). To opowieść o losach dwóch małżeństw: w pierwszych kobieta wybiera jednego adoratora na męża, więc drugi prowadząc po pijaku okalecza inną kobietę i żeni się z nią z litości. A gdy pierwsze małżeństwo po latach zaczyna się psuć, pojawiają się też nowe alternatywy…

Kolejna produkcja skupiona na życiu bogatych garniturów mieszkających w Londynie, Paryżu czy Nowym Jorku – ale tym razem wydaje się, jakby był w tej historii poziom poświęcony powiedzeniu czegoś o małżeństwie oraz życiu po rozwodzie, gdy poszukiwanie nowego męża strasznie zaczyna wszystko trywializować, już w tym wszystkim przestaje chodzić o miłość, na pierwszym miejscu znajduje się zabawa i ulotne chwile… Dużo tutaj jest sugerowane, nie ma nawet słowa o seksualności, więc tym bardziej o rozwiązłości nie może być mowy, jednak dla widzów wszystko było jasne. Czy stoi za tym coś więcej? Z dzisiejszej perspektywy ciężko powiedzieć. Film ma elegancję oraz świetnych aktorów (ten typ aktorstwa, gdzie bardziej ceni się energię występującego niż jego podniosłość), ale obecnie komentarze o wybaczaniu i staraniu się przez kobiety mogą wzbudzić zastanowienie. Przemowa o tym, że nie ma idealnych małżeństw i zamiast rezygnować z umowy, gdy ta zaczyna się psuć, zamiast nad nią pracować, wydaje się szlachetna… Ale nie wiem, czy jest przekonywująca.

Tak czy inaczej: Norma Shearer to skarb.